Kiedy wątpię w siebie, rozpaczam bardziej niż bym wątpiła w ciebie.
Kiedy wątpię w ciebie, w przeciwieństwie do mnie, wiem że poradzisz sobie.

Kiedy tylko zamknę oczy, napływają troski.
Kiedy tylko napłyną pojawia się twój głos beztroski.

Będzie dobrze, nie martw się.
Ja też to przeżywam, i też szukam cię.

Budzi się cicho
I nad mapą stolnicy
Obmyśla natarcie garnków
Potem długo
Rozmawia z knedlami
A w kolejce u rzeźnika
Stoi potulnie jak owieczka

Po południu robi na drutach
Najcieplejsze wskazówki
Na moją wędrówkę

Jak puste kłosy, z podniesioną głową
Stoję rozkoszy próżen i dosytu…
Dla obcych ludzi mam twarz jednakową,
Ciszę błękitu.
Ale przed tobą głąb serca otworzę,
Smutno mi, Boże!

Jako na matki odejście się żali
Mała dziecina, tak ja płaczu bliski,
Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali
Ostatnie błyski…
Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze,
Smutno mi, Boże!

Dzisiaj, na wielkim morzu obłąkany,
Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem,
Widziałem lotne w powietrzu bociany
Długim szeregiem.
Żem je znał kiedyś na polskim ugorze,
Smutno mi, Boże!

Żem często dumał nad mogiłą ludzi,
Żem prawie nie znał rodzinnego domu,
Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi
Przy blaskach gromu,
Że nie wiem, gdzie się w mogiłę położę,
Smutno mi, Boże!

Ty będziesz widział moje białe kości
W straż nie oddane kolumnowym czołom;
Alem jest jako człowiek, co zazdrości
Mogił popiołom…
Więc że mieć będę niespokojne łoże,
Smutno mi, Boże!

Kazano w kraju niewinnéj dziecinie
Modlić się za mnie co dzień… a ja przecie
Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie,
Płynąc po świecie…
Więc, że modlitwa dziecka nic nie może,
Smutno mi, Boże!

Na tęczę blasków, którą tak ogromnie
Anieli twoi w siebie rozpostarli,
Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie
Patrzący – marli.
Nim się przed moją nicością ukorzę,
Smutno mi, Boże!

(pisałem o zachodzie słońca, na morzu przed Aleksandrią)

Twego syna Krciciela zbożny czas,
Usłysz głosy, napełni myśli człowiecze.
Słysz modlitwę, jenże cię prosimy.
O o, dać raczy, jegoż prosimy:
Daj na świecie zbożny pobyt,
Po żywocie rajski przebyt.
                    Kyrieleison.

Narodził się nas dla syn boży.
W to wierzy, człowiecze zbożny,
Iż przez trud Bog swoj lud
Odjął diabłu strożą.

Przydał nam zdrowia wiecznego,
Starostę skował pkielnego,
Śmierć podjął, wspomionął
Człowieka pirwego.

Jenże trudy cirpiał bezmiernie,
Jeszczeć był nie przyśpiał zawiernie,
Aliż sam Bog zmartwychwstał.

Adamie, ty boży kmieciu,
Ty siedzisz u Boga <w> wiecu,
Donieś nas swe dzieci,
Gdzież krolują anjeli.

Tam radość, tam miłość, tam widzenie Tworca
Anjelskie bez końca,
Tuć się nam wzjawiło diable potępienie.

Ni śrzebrem, ni złotem nas diabłu odkupił,
Swą mocą zastąpił.
Ciebie dla, człowiecze, dał Bog przekłoć sobie
Bok, ręce, nodze obie,
Krew świętą swą z boku na zbawienie tobie.

Wierzże w to, człowiecze, iż Jezu Kryst prawy
Cirpiał za nas rany,
Swą świętą krew przelał za nas krześcijany.

O duszy o grzesznej sam Bog pieczą ima,
Diabłu ją odejma,
Gdzież to sam przebywa, tu ją k sobie przyjma.

Już nam czas, godzina, grzechow się kajaci,
Bogu chwałę daci,
Ze wszemi siłami Boga miłowaci.

Maryja dziewica, prosi syna twego,
Krola niebieskiego,
Aby nas uchował ode wszego złego.

Wszytcy święci, proście,
Nas grzeszne wspomożcie,
Bysmy z wami byli,
Jezu Krysta chwalili.

Tegoż nas domieści, Jezu Chryste miły,
Bysmy z tobą byli,
Gdzie się nam radują już niebieskie siły.

Amen, amen, amen, amen, amen, amen,
Amen, tako Bog daj,
Bysmy poszli wszytcy w raj,
Gdzież krolują anjeli.
Posted in Uncategorized Tagged: bogurodzica ]]> http://madzialena.wordpress.com/2009/09/06/bogurodzica/feed/ 0 Madzialena http://madzialena.wordpress.com/2009/09/02/lezacy-noca/ http://madzialena.wordpress.com/2009/09/02/lezacy-noca/#comments Wed, 02 Sep 2009 16:57:23 +0000 Madzialena http://madzialena.wordpress.com/?p=236 ]]> Dlatego, ty,
taka spokojna, przyglądając się tobie,
jak gdybym badał, w nocy pragnąc powolutku dojrzeć kolor twych oczu.
Obejmując ci dłońmi twarz, kiedy leżysz tu wyciągnięta
u mego boku, przytomna, zbudzona, w milczeniu patrząca na mnie.

W oczach twych się pogrążyć. Spałaś. Patrzeć na ciebie,
bez zachwytu ci się przyglądać, suchym okiem. Jak nie umiem na
ciebie patrzeć.

Bo nie umiem na ciebie patrzeć bez miłości.
Wiem o tym. Bez miłości jeszcze cię nie widziałem.
Jak wyglądasz bez miłości?
Czasem się zastanawiam. Patrzeć na ciebie bez miłości. Widzieć cię,
jaka byłabyś z drugiej strony.

Z drugiej strony mych oczu. Tam gdzie przechodzisz,
gdzie byś szła z innym światłem, inną stopą,
z innym odgłosem kroków. Z innym wiatrem suknie twe rozwiewającym.
I przyszłabyś. Uśmiech… Przyszłabyś. Patrzeć na ciebie
i widzieć, jaka jesteś. Ta, co nie wiem, jaka jesteś.
Jaka nie jesteś… Bo jesteś ta, co tu śpi.
Ta, którą budzę, którą trzymam.
Która mówi cichym głosem: „Zimno”. Która całowana przeze mnie szepce
nieomal krystalicznie, której zapach doprowadza mnie do obłędu.
Ta, która pachnie życiem,
czasem teraźniejszym, czasem słodkim
i wonnym.
Po którą wyciągam rękę, którą biorę i przygarniam.
Którą czuję jako stałe ciepło,
gdy siebie jako pośpiech czuję i popłoch
co mija, unicestwia się i spala.
Która trwa jak płatek róży nie blednący.
Która mi daje ciągle życie, obecne,
obecne niewzruszenie jak miłość, w moim szczęściu,
w tym budzeniu i zasypianiu, w tym świtaniu,
w tym gaszeniu światła i mówieniu… I milczeniu,
i trwaniu we śnie u boku stałego zapachu, który jest życiem.

Nie nastawiał budzika ale budzik zadzwonił
I wszystko było na swoim miejscu
wiatr w polu robota w lesie dziura w moście
piąte koło u wozu pryszcz na dupie dzieci w drodze trup w trumnie
i spokojnie można było dalej gonić w piętkę

jak kosmiczna kapsuła, czerwony lakier
przy czarnych włosach; tylko gdzie koloratka
i Gerard Philippe, gdyby on tu był
to mielibyśmy Stendhala, ale kiedy on umarł

Boże drogi, chyba wtedy kiedy zdawałem maturę
a o fordzie K to się jeszcze nie śniło
styliście a może wizażyście
a może kreatywnemu dyrektorowi od fordów

nauczyłem się jeździć na łyżwach
gdy miałem dwadzieścia osiem lat
nauczyłem się pływać gdy skończyłem trzydzieści
mam mówić dalej? no to wrócę do łyżew

kiedyś w zimie był śnieg więc były łyżwy śniegówki
jak jaskółki brzegówki jak śnieguliczki
z dur aluminium dla durnych dzieci z dwoma tępymi
płozami? łyżwa to łyżwa a tego nawet nie ma jak nazwać

więc żadna jazda na tym chyba chodziłem
w kopnym śniegu bo jak małe miasteczko
to niby kto ten śnieg ubije
byle się przebić do studni odkopać furtkę

jeśli jej nie ukradli w Trzech Króli
i czekać wiosny aż puści wszystko
wszystko się przykręcało do butów
buty i łyżwy to nie było jedno

no więc dwadzieścia osiem łyżwy
z przekładanką na wirażach ale żadnych skoków
trzydzieści to pływanie potem długo długo nic
i przed miesiącem dopiero Ikea

ciemny las jasnego drewna i trzymasz
rękę Ariadny bo jak puścisz to
stąd nie wyjdziesz chyba że przez dach
i oczy rozjeżdżają ci się jak nogi na lodowisku

i głupiejesz od tych firan i zazdrostek
kratek pasków poduszek poduszeczek przytulanek
kołder pokrowców szaf szafek i szafeczek
kubków kubeczków czajniczków

dzwonków dzwoneczków stołów taboretów
wkrętów uchwytów zawiasów gałek gałeczek
zegarów lamp świec ram antyram rameczek
foteli ław i listewki listewki listewki

wirują ci przed oczami jak czubki wysokich sosen
w radzieckich filmach gdy bohater umiera trafiony kulą niemieckiego faszysty
lub/i przeżywa miłosną ekstazę z sanitariuszką I nagle pomyślałem
że czegoś tu jednak brakuje I że gdyby to jej

przyszło mnie pochować i one tutaj były
to miałaby w tym nieszczęściu trochę przyjemności

Zanim ktokolwiek przestanie do ciebie dzwonić
nauczyć się spontanicznie bez zastanowienia kłamać

Opracować urządzenie do zamiany na energię elektryczną
energii kinetycznej małych dzieci

Spotkać się z szefem Telekomunikacji Polskiej S. A.
który zatwierdził komunikat Połączenie nie może być zrealizowane

a następnie zdobyć od niego adres tej dziwki która to nagrała
i wytłumaczyć jej że jak najbardziej może

Przekonać parlament że związek umieralności z paleniem
piciem i spożyciem masła jest bardziej problematyczny niż związek z poczęciem

Jeżeli brak oznak rozkładu ciała po śmierci jest jednym z symptomów świętości
za życia puszczać tylko bezwonne wiatry lecz nie wyciągać z tego zbyt daleko idących wniosków

W tragicznym konflikcie między wiernością zasadom dobrego wychowania i wiernością prawdzie
raz jeden wybrać tę drugą

Bóg gra żółtymi

Po to mu tylu Chińczyków

czytasz go bez rozterek
możesz nawet jeść lody
czytając ten wiersz
kiedy jest gorąco
lody są jak wiersze
całkiem zrozumiałe

jego kroki giętkie
jakby się łasiły
lecz to złudzenie
wiersz ma być miły
bez lizusostwa
pewnie i z powagą

świadczyć prawdzie
o naszych usługach